22 juni één van de moeilijkste dagen uit mijn en ons leven. Deze dag moesten wij Jan en papa naar de hospice brengen. In eerste instantie opgelucht omdat het thuis niet meer ging, ten tweede met een vreselijk schuldgevoel omdat ik het liefst tot het einde voor hem zelf had willen zorgen.
Ondanks alles wat ik wilde maar ook wist dat het niet meer ging was de hospice de enige oplossing.
Wat een warm huis, met een mooie tuin en zoveel lieve vrijwilligers, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Ze hebben met alle liefde de goeie zorgen aan Jan en papa gegeven. Van het schoonmaken van de kamer, verzorgen van maaltijden, persoonlijke aandacht tot het regelen voor een echo om z’n kleindochter nog te kunnen zien, ja zelfs voor een onvergetelijke dag met de wensambulance.
Maar ze waren er ook voor mij, een schouder om op te leunen, een kopje koffie samen drinken. Soms verwend met een lekkere kop soep.
Vanaf de eerste dag tot de laatste dag waren ze er voor Jan, mij en ons allemaal, ik kan alleen maar zeggen, ALLE LOF voor alle toppers die daar werken.